Kosova’nın bağımsızlığı Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin de tanınmasına yol açar endişesinde olan Yunanistan’ı  “dost ve müttefik; stratejik ortak ABD”  teskin etmek için derhal devreye girdi ve  “korkmayınız Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni tanımamız bahis konusu değildir”  teminatını verdi.
Kıbrıs konusunda ABD’nin 1950’lerden bu yana devam eden Yunan yanlısı tutumu nedeniyledir ki Kıbrıs meselesi bugüne kadar halledilemedi ve Türk tarafı olarak Türkiye, ABD’den gelecek yeni baskılara boyun eğmediği takdirde Kıbrıs meselesi olduğu yerde kalacaktır. Endişemiz, yeniden başlatacakları görüşmelerde ABD’nin İngiltere ile birlikte daha etkin bir şekilde işe karışacakları ve yeniden, Annan Planı döneminde olduğu gibi, “Kıbrıs AB yolunda engel olmaktan kalksın” düşüncesiyle Türk tarafının  “uslu çocuk, barışçı taraf” rolünü oynamağa kalkmasıdır. Rum ile Yunan’ın yarattığı Kıbrıs meselesini onların önüne değil de Türkiye’nin önüne koyanların gerçek maksatlarının Türkiye’ye tam üyelik vermemek olduğunu hâlâ anlamamışsak çok yazık.
Kosova’nın bağımsızlığı kendi içindeki Cumhuriyetlere de örnek olur endişesi ile Kosova’nın bağımsızlığına karşı çıkan Putin’in Batılıları  “ikiyüzlülükle”  suçlaması ve  “Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni niye tanımıyorsunuz?” sorusunu sorması ne kadar yerindeyse, kendi iç durumu nedeniyle Rusya’nın KKTC’nin olduğu kadar Kosova’nın da bağımsızlığına karşı çıkması o kadar düşündürücüdür.
Her hukuk davasında olduğu gibi, uluslararası her konuda da gerçekler dikkate alınmalıdır. Aksi halde gerçeklere bakmaksızın bir arada yaşamayı denemiş fakat becerememiş, biri diğerinin kanına girmiş, kendi insanının yasal haklarını çiğnemeyi milli davası haline getirmiş gaspçı bir tarafı, haklarını ve canını korumaktan öteye bir şey yapmamış olan diğer tarafla  “uzlaşma”  adı altında yeniden bir araya getirmenin sonucu yeni felâketler olacaktır.
Kıbrıs konusunda Batılılar kadar Rusya da Kıbrıs Türklerine haksızlık yapmakta birbirleriyle yarışmışlardır. ABD bu yarışta öncülük etmeye devam etmektedir. Çıkarı nedir? Çıkarı İngiltere ile birlikte Kıbrıs’ı  Orta Doğu Projesinde kendi maksatları için kullanmaktır. Türkiye’ye             “ılımlı İslam’ı”  gösteren ve AB ile birlikte  “Atatürk ilkelerinin” AB normları ile uyumsuzluğunu savunarak Türkiye’ye  “mükellefiyetlerini yerine getirip, Kıbrıs’la ilgili önerilerini Rumların kabul edebilecekleri şekle sokmasını” öneren bu  “dost-müttefik-stratejik ortak”  Türkiye’yi adadan söküp atma projesini Orta Doğu Projesinin bir gereği olarak değerlendirmektedir.
Türkiye’yi AB doğrultusunda  “Ermeni-Kürt-Azınlıklar-vilayetlere özerklik-azınlık olmayanlara azınlık hakları-Ekümenlik” baskıları ile zayıflatıp küçültmeği öngören bu siyaset devam ettiği sürece ABD ve diğer dostlar Kıbrıs meselesindeki iki yüzlülüklerini devam ettireceklerdir. İngiltere Kıbrıs’taki üsleri nedeniyle Rumlarla dost geçinmeye mecbur, Garantörlüğüne ihanet etmiş bir ülkedir.
Ancak ne kadar acıdır ki “en güçlü ve en haklı olduğu”  Kıbrıs davasında Türkiye, meselenin halli için, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni asla tanımayacağını sık sık beyan eden ABD’den ve tarafsızlığını yitirmiş olan İngiltere’den medet ummakta ve Annan Planında olduğu gibi, bunların gösterdiği yolu “hak ve adalet yoluna” tercih etmektedir. Hak ve adalet yolu taraflar arasında  “dostların”  kasıtlı olarak meydana getirdikleri dengesizlik devam ettiği sürece masaya oturmak için kırmızı çizgilerimizi belirleyerek direnişe devamdır.
Unutmayalım kılavuzluğunu ABD ile İngiltere’nin (ters yönden de o zamanki Sovyetlerin şimdiki Rusya’nın) yaptığı yolculuk bize 44 yıla ve binlerce cana mal olmuştur. ABD dahil bu dostlar(!) bizi teslimiyete götürünceye kadar görevlerini yapmağa devam edeceklerdir. Kendimize gelelim. Kıbrıs konusunda dostlukların değil çıkarların ağır bastığını bilerek kendi çıkarımızı koruyalım. Kendi çıkarımız “Türk Garantisinin devamına dayalı olarak Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin varlığıdır”. Gerisi boş lâftır; kendi kendimizi avutmak ve milleti kandırmaktır.

İşte eski EOKA tetikcisi Thasos Papadopulos, Enosisi başarmakla görevli Yunan lobisinin Avrupadaki başı, Yunanlı armatör Costas Carras gibi uçuk görüşleri olanlardan yararlanarak, bu gemiyi kendi rotasında yürütmek istemektedir. Seçim önerisi olarak ortaya koydukları bu saçmalığa dayanmaktadır.Thasos ne diyor?

“ Kıbrıslı Türklşerle görüşmem; ben Türkiye ile işgâlin kalkmasını görüşürüm. Kıbrıs’ta İki bölgeli, iki toplumlu federasyonun kendine göre ‘doğru’ olanını tarif ederek çerçeve ortaya koymuşmuş! Papadopulos; 15 Kasım 2006 Gambari mektubuna atıfta bulunarak 8 Temmuz’u araç prosedür; 3 doruk anlaşmasını, kararları ve Avrupa ilkelerini de müzakere zemini olarak ortaya koyuyor. Çözüm çerçevesi Kıbrıs(Rum) Cumhuriyeti’nin devamına, Avrupa müktesebatının; ‘Kıbrıs vatandaşlarını(Rumları demek istiyor) ikinci sınıf Avrupa vatandaşı haline getirecek’ daimi sapmalar olmaksızın, Kıbrıs’ın tamamında uygulanmasına dayandırıyor. Yani iki bölge değil eyalet bile olmayacak bir yapıyı savunuyor.

Ve de Thasos bir de seçim avantası istiyor. Anlaşma olmadan Maraş’ı kapmak istiyor. Önerisinde Maraş’ın Birleşmiş Milletler’e verilmesi ve eş zamanlı olarak, yeniden imarına başlanması yönündeki müzakerelerin başlaması gerektiğine işaret ediyor. 1974’ten hemen sonra federasyon çözümünün kabulünün Rum tarafı için hâlihazırda acılı bir taviz olduğunu söyleyen Papadopulos “iki bölgeli iki kesimli, ancak içeriği doğru bir çözümü hedeflediğini” savundu ama Kıbrıslı Türklerle değil, Türkiye ile görüşmekte kararlı olduğunu öne çıkardı. İşte o savunması:

“Kıbrıs Cumhuriyeti başkanlığı kurumunu; hiçbir şekilde küçümsemiyorum, Kıbrıs Türk toplumu lideriyle görüştüğüm için şâibe altına da sokmuyorum. Kıbrıs Cumhuriyeti başkanı, aynı zamanda Kıbrıs Rum toplumu lideridir ve Kıbrıs Türk toplumu lideriyle Kıbrıs Rum toplumu lideri olarak görüşüyorum. Dahası, Kıbrıs Cumhuriyeti’nin; uluslararası boyutları olan bir konuda Kıbrıs Türk toplumuyla görüşmesi de yanlış olurdu, çünkü bu şekilde Kıbrıs sorununu bir iç mesele haline getireceğiz ki bu Türkiye’nin değişmez hedefidir. Biz, Kıbrıs sorununun toplumlar arası bir sorun veya Kıbrıs Cumhuriyeti ile Kıbrıslı Türkler arasındaki bir sorun olduğunu kabul etmiyoruz. Kıbrıs sorunu, her zaman bir istila ve işgal sorunudur ve bunun sorumlusu da Türkiye’dir”.

Kıbrıs Cumhuriyeti’ni yıkmak için Akridas Plânını hazırlayıp uygulayanların başında gelen Papadopulos, kurşunlanıp kuyulara atılan Türklerin kemikleri daha yeni yeni su yüzüne çıkarılırken bile yüzünden utanmıyor ve 44 yıllık Rum Yunan işgalini görmezden gelerek eksik kalanı da şöyle tamamlıyor: “ İstilanın bir sonucu olarak Kıbrıs’ta işgal ordusu bulunduğu andan itibaren Millî Muhafız Ordusu’nu işgalciye karşı caydırıcı bir güç olarak elimizde tutmaktan ve güçlendirmekten başka bir seçeneğimiz yoktur. Vatanımızın önemli bir bölümünü 34 yıl işgali altında bulunduran ve bu bölümde saldırı pozisyonunda ve tam teçhizatlı 40 binden fazla asker bulunduran bir ülkeye güvenemeyiz. Çözümle birlikte tam askersizleşmiş bir Kıbrıs istiyoruz. Güvenlik meselesinin seçim kampanyaları dâhilinde konuşulmaması gerektiği görüşüne sahibim.”

Karşı tarafta sahne alacakalır iyi tanıyınız diye söylediklerini seçerek buraya aktarıyorum. Bu özettir. Yoksa atılan nutuklar, toprağı kaldırmaktadır. İşte Papadopulos’un öteki incileri:
1.İki topluma güven verecek ve Üçüncü ülkelere (Yani Türkiye demek istiyor), müdahale hakkı öngörmeyecek yeni bir güvenlik sistemi.
2.-Üçüncü ülkelere egemenlik hakları (hava sahası, münhasır ekonomik bölge, karasuları) verilmemesi;
3. Uluslararası hukuk ve Avrupa hukuku uyarınca göçmenlerin geri dönüş haklarının tanınması. Göçmenlerle ve mülkiyetle ilgili herhangi bir pratik çözümün Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’ne uygun olması.
4. Ekonominin birleşmesi.,ara düzenlemelerin süresinin kısa olması; Kıbrıs Cumhuriyeti’nin mevcut anayasal rejiminden federasyon rejimine geçiş; yeni yapılar hazır olduğunda ve sonuç getirici şekilde işlemelerinin güvence altına alınmasından sonra gerçekleşecek.
5.Belirli bir süre sonra, “Karma İki Toplumlu Anayasa Meclisi’nin”, çözümün hayata geçirilmesinin ilk yılında edindiği tecrübeler ışığı altında anayasal değerlendirme yapmasına dair bir anlaşma gerekir.”

İşte eski EOKA tetikcisi, Samsonla Küçük Kaymaklıyı basıp, büyük küçük demeden kurşunlayan ve evlerinden yerlerinden eden kahramanın gerçek yüzü… Hayırlı seçimler… (Daha sonraki yazımda Hristofyas’ın yuzünü sunarım).

Yazının başlangıcında  “Yüz yıldır bildiğimiz strateji açıklandı” dedim. Bilmeyenler bilsin diye açıklamakta yarar var! Osmanlı döneminde Enosis isyanını bir yana bırakalım. 1878’de İngiliz’in adaya ayak bastığı gün Rum Kilise uluları ve diğer liderler  “Enosis”  talebi ile ayağa kalktılar. O gün bu gündür, Kıbrıs’ı Yunan yapmak isteminden ve eyleminden vazgeçmediler ve Kıbrıs Türklerini de, Enosis’e karşı oldukları için, düşman bildiler. Balkan Savaşları sırasında ve Yunanistan’ın kurtuluş mücadelesi yıllarında Kıbrıs’ta Türklere kan kusturdular. 1907’de Winston Churchill’in ziyaretinde yine Enosis talebinde bulundular. Türkler Churchill’e  “Enosis yüzünden sokağa çıkamaz hale geldik, bir çare bulunuz, Enosis’i yasaklayınız” çağrısında bulundular. 1920’lerde emperyalistlerin maşası olarak Megali İdeayı pekiştirmek için Anadolu’ya saldırdıklarında da Kıbrıs’ta Türklere yapmadıklarını bırakmadılar. 1923 Lozan Antlaşmasından sekiz yıl sonra 1931’de Vali Konağını Enosis diyerek yaktılar. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra  “Kıbrıs Halkı kendi kaderini tayin hakkını kullanarak Enosis istiyor” bayrağını açtılar. Kıbrıs Türk liderliği  “Kıbrıs’ta Türkler de vardır; İngiltere adadan çıkacaksa adayı eski sahibi Türkiye’ye versin”  diye direnişe geçmek zorunda kaldı. 1950’de Enosis plebisiti ve dünyaya yeniden yalan:  “Kıbrıs Halkının yüzde 95’i Enosis istiyor” yaygarası ve Türklerin  “Kıbrıs’ta iki halk vardır” cevabı ile tırmanışa geçen gerginlik.1950’de Makarios’un  “ölünceye kadar Enosis”  yemini ve 1954’de adaya Yunanistan’dan gelen tedhişçiler ve silâhlar. 1955’de başlayan EOKA tedhişi 1958 sonuna kadar devam eder. Yüzlerce Türk öldürülür, 33 köy boşaltılır. 1959’da, Türkiye’nin direnişi sayesinde Zürih ve Londra Antlaşmaları ile 1960’da Ortaklık Cumhuriyeti kurulur. Aynı anda Akritas planı ile bunu yıkma kararı alınır. Strateji hep aynıdır: Enosis’i engelleyen antlaşmalardan kurtulmak, Türkiye’nin ada ile ilgisini sıfırlamak.

Ve… BM’nin yaptığı kamu yoklamasına göre genelde yüzde 45 Rum (yüzde 65 Rum genci) Türklerle bir arada yaşamak istemiyor. Ne istiyorlar? Garanti Antlaşması lağvedilecek, askersizleşen Kıbrıs’ta Türkiye’nin askeri ve müdahale hakkı olmayacak, “yerleşikler”  Anadolu’ya dönecek, Rum göçmenler eski yerlerine gidecek, üniter bir devlette Tek Halk Tek Devlet, Tek Egemenlik içinde Türk azınlığına  “eşit hak”  tanınacak ancak bunlar AB normları altında geri alınabilecek.

Görüşmeye hazır mısınız? Sorusuna ’evet’ diyen temsilcilerimiz Rum’u ve Rum-Yunan stratejisini biliyorlarsa bu ’evet’ten önce  “KKTC ve Garantiler baki kalmak şartıyla”  sözünü de söylemezlerse işimiz çok zor olacak diye düşünüyor ve üzülüyorum.